سیزده به در نوری چایی

همه اهل روستا با ماشین های رنگا برنگ زیر درختان زردآلو در نوری چایی جمع بودند

سیزده به در و آیین آن

در  میان عموم مردم این روز به نام روز «سیزده به در» معروف و مشهور است. روزی که مردم عموما در آن از خانه ها بیرون می آیند و در دامان طبیعت به گشت و گذار می پردازند. مثل نحوستی که به آن نسبت می دهند یا مراسم گره زدن سبزی و رها کردنش در آب با پندارهای نسبتا عجیب و غریبی که برایش ساخته و پرداخته اند و... .البته این روز با خرافات و گرایشها و باورهای غلط هم همراه بوده است.

اما طی سالهای اخیر آیین این روز با نامگذاری «روز طبیعت» سمت و سوی دیگری یافته و از غلظت خرافات و آیین های موهوم کم شده و بر ارزشهای این روز افزوده شده.

اینکه یک روز در سال را به عنوان روز طبیعت بشناسیم و در آن موقع، به دامن دشت و صحرا و باغ و بستان روی آوریم و ضمن گذراندن ساعتی از وقت خویش در این مناطق، نسبت به طبیعت اطراف خود دقت و سرکشی و تأملی داشته باشیم و در عین با هم بودن و تجربه کردن لحظاتی مفرح و خوش، لحظاتی را هم به پاکیزگی طبیعت بگذرانیم همگی جزء برنامه های ارزشمند و آیین های انسانی و اسلامی بشمار می رود که نتایج خوب و درخوری را هم به همراه خواهد داشت؛ هم برای انسان، هم طبیعت و هم کلیت جامعه.

ادامه نوشته

امید انتظار ؛ جان مایه تعالی بشری در آخرالزمان

و مقوله امید و انتظار هم در منظومه و منشور تربیتی خانواده های مسلمان نقشی بی بدیل و غیر قابل انکار دارد.

امید و انتظار به جهت معنا و ارتباط ماهیتی و معنایی، تعاملی تنگاتنگ با هم دارند و به نوعی می توان گفت یک «همپوشانی» میان آنها برقرار است.

البته مفهوم «انتظار»، تنها زمانی تبدیل به یک عنصر «محرک» و فعال کننده می شود که از بن مایه های «معرفت»ی درستی برخوردار باشد و بتواند نقشی مثبت و موثر در تکاپو و حرکت فردی و اجتماعی انسان ایفا کند.

ادامه نوشته